CREATIEF MET TAAL: creatief schrijven -
CREATIEF MET FOTO'S: SCRAPBOOKING = originele fotoalbums en fotocollages maken.
TIPS: boekentips, tips voor trips in eigen land
Being CREATIVE and ORIGINAL is a way of living. It's my way of living.
Welcome to my scrapworld
SCRAPBOOKING : interesting links
Please link to my site if you copy text or pictures. Thanks.
Posts tonen met het label kinderverhalen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kinderverhalen. Alle posts tonen
zondag 17 februari 2013
Een zee van tijd om te lezen ...
dat is wat ik zou willen. Er zijn nog zoveel boeken die ik zou willen lezen, verslinden, er helemaal induiken en de wereld rondom vergeten. Dat lukt vooral met dikke boeken die je urenlang meeslepen naar een andere wereld. Lezen is een feest. Ook in een tijd waarin er veel concurrentie is van internet, tablets, smartphones, Wii, Nintendo, PSP, enz.
Van 2 tot 17 maart 2013 is het weer jeugdboekenweek.
http://www.jeugdboekenweek.be/
Op deze site vind je hele leuke boekentips voor kinderen t.e.m. de leeftijd van 12 jaar (klik op leestips).
Labels:
boeken,
feeling happy,
genieten,
kinderverhalen,
relax
zondag 11 maart 2012
Jeugdboekenweek : 10 - 25 maart 2012
De Jeugdboekenweek staat dit jaar in het teken van de 'dieren'. Verhalen over en met dieren staan heel speciaal in de kijker.
Op http://www.jeugdboekenweek.be/ vindt u alles over de Jeugdboekenweek 2012: een overzicht van de materialen en boekenpakketten, boekentips en nog veel meer.
Vanaf begin februari 2012 is het kinderluik van de website online, met boekentips, dierenweetjes; kwissen en spelletjes.
![]() |
| © Ingrid Poppeliers |
Omdat lezen en voorgelezen worden héérlijk is.
![]() |
| © Ingrid Poppeliers |
Hierbij nog enkele links naar leuke websites :
Op de Boekenzoeker-website kiezen kinderen en jongeren tussen 8 en 18 zélf hun boeken. Op basis van hun persoonlijke interesses en stemmingen krijgen ze leestips op maat. Er is een boekenzoeker voor lezers van 8 tot 12, 12 tot 15 en 15 tot 18 jaar.
De Kinder- en Jeugdjury is de grootste leesclub van Vlaanderen. Ze brengt kinderen en jongeren tussen 4 en 16 jaar samen om te praten over boeken. In bijna elke gemeente zijn er leesgroepen die in mei hun favoriete boeken bekronen.
Via gratis boekenpakketten voor baby's vanaf 6 maanden brengt men leesplezier binnen in jonge gezinnen. De lijst van deelnemende gemeentes staat op de website.
Voorlezen is het begin van levenslang boekenplezier. Ieder jaar zet Stichting Lezen in de laatste week van november het grote aanbod van mooie voorleesboeken in de kijker. De campagne spitst zich toe op peuters en kleuters, maar het plezier van voorlezen houdt natuurlijk niet op als een kind zélf kan lezen.
Iedereen Leest spoort iedereen aan om te lezen. Op de interactieve website geven lezers elkaar boekentips. Actiemomenten doorheen het jaar zetten mensen op ludieke wijze aan tot lezen.
Labels:
boeken,
creatief met taal,
feeling happy,
genieten,
kinderen,
kinderverhalen,
schrijven
woensdag 22 februari 2012
HUMOR: Leuke opstelknipsels uit de lagere school
De waarheid komt uit een kindermond ;-)
Ze hebben daar een grote hond. Als er iemand van voor belt, begint hij vanachter te blaffen.
We hadden veel werk, want er waren boterkoeken voor 300 mensen die allemaal opengesneden en gesmeerd moesten worden.
Velen gaan naar de winkel om een groot stuk vlees zoals mijn moeder.
We mochten spelen met oude kleren van mijn grootouders die netjes gewassen en gestreken in hun kist liggen.
We mochten een karretje maken met de overschotjes van grootvader.
Hoe noemt men de plaats waar beenderen samenkomen? (gewricht) - De beenderen komen samen op het kerkhof.
Omdat het zo'n mooi weer was, mochten we nog enkele minuutjes overspel doen.
Toen ik de brug overreden had, sloeg ik rechtsaf.
Spaghetti smaakt naar macaroni, maar een beetje langer.
Zus heeft pilletjes gekregen voor de afgang van de dokter.
Ik ging mijn neef bezoeken die ziek was om hem geluk te wensen.
We gaven haar een klein pakje met een grote theepot erin.
Mijn zus was verkleed als verpleegster. Dat was gemakkelijk, want ze is verpleegster.
"En nu, beste vrienden, gieten we het glas uit op onze dierbare jubilarissen."
We speelden een leuk spelletje en wie won was dan de winnaar.
Ik vind dat het gymnastiekuurtje het rapst voorbijgaat. Dat komt misschien omdat het maar een half uurtje is.
We mogen de speelplaats niet verlaten, want we zouden onder een auto kunnen lopen en verongelukken en daarvoor moeten we toelating hebben.
Hij vond de WC niet en gebruikte toen maar zijn zaklamp.
Er waren veel Engelsen aan de kust, vooral Duitsers.
Op een mooie dag in de vakantie toen het eens slecht weer was ...
De vissen namen vlug de benen, toen ze de vissers hoorden aankomen.
We zagen in de dierentuin apen, olifanten, giraffen en ook twee zustertjes waar ik nog bijgezeten heb in de kleuterschool.
Door de grote droogte zagen we overal lege plassen staan. Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.
"We zullen hem de kop inslaan", siste de bandiet, "of als dat niet helpt, een andere remedie."
"Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"
Agenda: "Tegen morgen; de postbode verder afmaken."
De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.
De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.
Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.
Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot.
Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.
Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken..
Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.
Vader speelt het liefst met moeder, maar hij verliest dan altijd.
We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.
Labels:
feeling happy,
genieten,
humor,
kinderverhalen,
school,
schrijven
vrijdag 18 maart 2011
Nieuw !!! Kinderyoga 'de Yoga-vriendjes' voor 6-9jarigen te Aartselaar
KINDERYOGA IS EEN FEEST !
- saai
- statisch
Kinderyoga is wel:
- op een leuke ontspannen manier bewegen
- hoofd en lichaam tot rust laten komen
- genieten
- positief effect op je zelfvertrouwen en concentratievermogen
| de halve kaars © Ingrid Poppeliers |
Spelenderwijs zetten we onze eerste stapjes in yoga. Leuk, ontspannend, niet prestatiegericht of competitief. De lesjes zijn een combinatie van beweging, yoga-houdingen, ademhalingsoefeningen, concentratie-oefeningen, evenwichtsoefeningen en ontspanning. Er is veel ruimte voor fantasie en eigen inbreng van de kinderen.
Kinderyoga is niet:
- zweverig- saai
- statisch
Kinderyoga is wel:
- op een leuke ontspannen manier bewegen
- hoofd en lichaam tot rust laten komen
- genieten
- positief effect op je zelfvertrouwen en concentratievermogen
| ontspanningshouding © Ingrid Poppeliers |
| de kindhouding © Ingrid Poppeliers |
We gaan op oerwoudavontuur, maanavontuur en beleven nog veel meer leuke dingen. We gaan op één been staan zoals een flamingo, kronkelen als een krokodil, springen als een kikker. We vliegen met onze raket naar de maan waar we de maandans doen. In de woestijn komen we allerlei dieren tegen, die we nabootsen: een slang, een schorpioen, een kameel. In de oceaan gaan we zwemmen als een orka, zijwaarts stappen als een krab. Op de boerderij ontmoeten we honden en poezen, die lekker spinnen in het zonnetje en zich vervolgens heerlijk uitrekken.
We zijn gestart op zaterdag 12 maart 2011, maar je kan eender wanneer aansluiten.
Tijdstip: zaterdag van 11u-12u
Locatie: judozaal te Aartselaar (aan het zwembad).
Wat aandoen ? makkelijke kleding (legging, joggingbroek, short, sokken)
Meebrengen: grote handdoek of dekentje, kussentje, knuffeltje
Gelieve wel op voorhand in te schrijven. Het groepje is telkens beperkt tot 10 deelnemertjes per lesje.
Voor info en inschrijving: stuur een mailtje naar ingrid.poppeliers@skynet.be
| de schildpad © Ingrid Poppeliers |
| de Lotushouding © Ingrid Poppeliers |
Labels:
creatief idee,
feeling happy,
genieten,
kinderen,
kinderverhalen,
relax,
yoga
zaterdag 28 augustus 2010
BIB Aartselaar nu ook op Facebook
http://www.facebook.com/bibliotheekaartselaar
Sinds kort vind je onze Bibliotheek ook op Facebook. Daar vind je interessante info over hun aanbod, maar ook over geplande evenementen, zoals de Kinder-en Boekenjury en de Verwendag op 16 oktober 2010.
De BIB: een oase van boeken, boekjes, tijdschriften, kranten, films, muziek, ... Je kan er uren in verdwalen en genieten. Ik lees alles wat los en vast zit, dus ja, daar kom ik wel aan mijn trekken ;-) Hetzelfde probleem heb ik met boekenwinkels. Ik ben er gewoon niet weg te slaan. Om nog maar te zwijgen van de Boekenbeurs in Antwerpen, die in november alweer aan zijn zoveelste editie toe is.
Ik hoop dat het me ooit gaat lukken ook mijn verhalen terug te vinden in de BIB, de boekenwinkel of de Boekenbeurs. Zal het me lukken om schrijfster te worden van kinderboeken ? Ik ben er alleszins heel erg mee bezig. En ik doe het ongelooflijk graag.
Sinds kort vind je onze Bibliotheek ook op Facebook. Daar vind je interessante info over hun aanbod, maar ook over geplande evenementen, zoals de Kinder-en Boekenjury en de Verwendag op 16 oktober 2010.
De BIB: een oase van boeken, boekjes, tijdschriften, kranten, films, muziek, ... Je kan er uren in verdwalen en genieten. Ik lees alles wat los en vast zit, dus ja, daar kom ik wel aan mijn trekken ;-) Hetzelfde probleem heb ik met boekenwinkels. Ik ben er gewoon niet weg te slaan. Om nog maar te zwijgen van de Boekenbeurs in Antwerpen, die in november alweer aan zijn zoveelste editie toe is.
Ik hoop dat het me ooit gaat lukken ook mijn verhalen terug te vinden in de BIB, de boekenwinkel of de Boekenbeurs. Zal het me lukken om schrijfster te worden van kinderboeken ? Ik ben er alleszins heel erg mee bezig. En ik doe het ongelooflijk graag.
Labels:
boeken,
kinderverhalen,
schrijven
zondag 21 maart 2010
Schrijfkriebels
Ik ben weer goed op dreef met mijn kinderverhaal. Had even een kleine writer's block, maar nu loopt het weer als een trein. Ik ben heel gedreven om het kinderverhaal dat ik nu aan het schrijven ben tot een leuk einde te brengen. En dan wil ik er graag mee naar een uitgever. Of eerst nog eens laten proeflezen door kinderen, maar ook volwassenen. Tot nu toe kreeg ik al hele goede en lieve reacties. Dat geeft me goede moed.
Alleen horen er bij dit verhaal tekeningen. Ik zie ze zo voor mijn ogen, maar van tekenen heb ik helaas geen kaas gegeten. Spijtig dat mijn vader niet meer leeft, want die kon prachtig vogels tekenen. Mijn verhaal gaat over 2 zwaluwtjes, grote broer wat eigenwijs en stoer, kleine zus wat onzeker en angstig. Samen trekken ze naar het zuiden.
Het verhaal moet wat humoristisch zijn, maar wil ook een boodschap meegeven. Bovendien leren kinderen wat meer over zwaluwen en de vogeltrek. Ik hoop echt dat het me gaat lukken met dit verhaal. Het is mijn levensdroom om schrijfster te worden. En nee, ik wil er niet mee wachten tot mijn pensioen ;-) Now is the time to make my dream come true.
Hieronder klein fragmentje uit mijn verhaal.
...
‘Hé kijk, ik zie een grote blauwe vlakte ginder ver !’ roept Mina enthousiast.
‘Dat is de zee !’ roept Rik uit.
De twee boerenzwaluwtjes vliegen er recht op af. Ze hebben nog nooit een zee gezien. Zoveel water bij elkaar, zo ver je kijken kan.
Een heleboel witte meeuwen cirkelen boven de zee en het witgele zand. Ze laten zich meedrijven op de zeebries.
Rik en Mina zijn blij dat ze aan zee zijn. Het is er zo anders dan thuis.
‘En wat doen we nu ?’ vraagt Mina nieuwsgierig.
‘We volgen de kustlijn naar het Zuiden. Zo komen we vanzelf in Afrika.’
Mina knikt. ‘Ja, laten we dat doen. Want in Afrika zijn de andere trekvogels. Daar moeten we heen.’
Ze vliegen maar door en door. Mina vindt de zee prachtig. De schittering van de zonnestralen op het golvende blauwgroene water. Tegen de avond zoeken de zwaluwtjes een plekje om te overnachten. In het duinriet vlakbij een vuurtoren nestelen ze zich knus bij elkaar. Met wat takjes en hun zakdoekjes hebben ze een gezellig slaapnestje gebouwd. De dag is bijna voorbij nu. De zon zakt als een rode vuurbal in de zee. De lucht kleurt prachtig purper en roze.
‘Wat mooi !’ zegt Mina vol bewondering.
‘Ja, prachtig’, knikt Rik.
Mina glimlacht gelukkig. ‘Ik houd veel van de zee. Ik wist niet dat het hier zo mooi was.’
’s Nachts ligt Mina dromerig te turen naar de grote gele bol in de donkere lucht. De heldere volle maan werpt haar licht op de donkere, zwarte zee. In de verte ziet Mina allemaal lichtjes. Van de vissersboten. Dat heeft grote broer haar verteld. Vissen worden ’s nachts gevangen. Arme vissen, dan kunnen ze niet eens rustig slapen. Ze moeten altijd opletten dat ze niet gevangen worden in de netten. Dan is hun leven voorbij. Amen.
De volgende morgen worden ze wakker van het gekrijs van de meeuwen. Er hangt een dikke mist boven de zee. De zon schijnt niet. De lucht is volgepakt met grijze wolken. De wereld is helemaal grauw en grijs. Zo is het aan zee veel minder mooi. Maar dat is niet zo erg. Ze moeten immers toch verder vliegen. Naar het Zuiden. Naar Afrika. En dat is goed, want daar zijn de andere trekvogels.
Rik en Mina vliegen en duiken door de lucht als volleerde acrobaten. Ze schieten goed op aan deze snelheden. De wind helpt hen ook een handje.
Plots merken ze een grote witte boot op. Hij ligt aangemeerd aan een rotsige kust.
‘Is dat een vissersboot ?’ vraagt Mina.
‘Neen, deze is veel groter dan een vissersboot,’ zegt Rik.
‘Er hangen trouwens geen netten om de vissen mee te vangen.’
Ze zien een groot gapend gat waar allemaal auto’s inrijden.
‘Kijk, die boot eet auto’s !’
‘Wat vreemd,’ kwettert Rik,’ kom, we gaan eens kijken.’
Ze strijken neer op één van de vele touwen op de kade. Mensen rijden hun auto’s in de grote gapende mond van de monsterboot. Ze zien er niet bang uit, sommige mensen lachen zelfs.
‘Waar zou die boot heen varen ?’ vraagt Mina zich af.
‘De zee over … naar een ander land,’ zegt Rik.
‘Misschien wel naar het Zuiden ? Misschien wel helemaal naar Afrika ?’ Mina’s oogjes lichten op van blijdschap. De zwaluwtjes zijn opgewonden. Dat zou mooi zijn. Bijna te mooi om te geloven
Alleen horen er bij dit verhaal tekeningen. Ik zie ze zo voor mijn ogen, maar van tekenen heb ik helaas geen kaas gegeten. Spijtig dat mijn vader niet meer leeft, want die kon prachtig vogels tekenen. Mijn verhaal gaat over 2 zwaluwtjes, grote broer wat eigenwijs en stoer, kleine zus wat onzeker en angstig. Samen trekken ze naar het zuiden.
Het verhaal moet wat humoristisch zijn, maar wil ook een boodschap meegeven. Bovendien leren kinderen wat meer over zwaluwen en de vogeltrek. Ik hoop echt dat het me gaat lukken met dit verhaal. Het is mijn levensdroom om schrijfster te worden. En nee, ik wil er niet mee wachten tot mijn pensioen ;-) Now is the time to make my dream come true.
Hieronder klein fragmentje uit mijn verhaal.
...
‘Hé kijk, ik zie een grote blauwe vlakte ginder ver !’ roept Mina enthousiast.
‘Dat is de zee !’ roept Rik uit.
De twee boerenzwaluwtjes vliegen er recht op af. Ze hebben nog nooit een zee gezien. Zoveel water bij elkaar, zo ver je kijken kan.
Een heleboel witte meeuwen cirkelen boven de zee en het witgele zand. Ze laten zich meedrijven op de zeebries.
Rik en Mina zijn blij dat ze aan zee zijn. Het is er zo anders dan thuis.
‘En wat doen we nu ?’ vraagt Mina nieuwsgierig.
‘We volgen de kustlijn naar het Zuiden. Zo komen we vanzelf in Afrika.’
Mina knikt. ‘Ja, laten we dat doen. Want in Afrika zijn de andere trekvogels. Daar moeten we heen.’
Ze vliegen maar door en door. Mina vindt de zee prachtig. De schittering van de zonnestralen op het golvende blauwgroene water. Tegen de avond zoeken de zwaluwtjes een plekje om te overnachten. In het duinriet vlakbij een vuurtoren nestelen ze zich knus bij elkaar. Met wat takjes en hun zakdoekjes hebben ze een gezellig slaapnestje gebouwd. De dag is bijna voorbij nu. De zon zakt als een rode vuurbal in de zee. De lucht kleurt prachtig purper en roze.
‘Wat mooi !’ zegt Mina vol bewondering.
‘Ja, prachtig’, knikt Rik.
Mina glimlacht gelukkig. ‘Ik houd veel van de zee. Ik wist niet dat het hier zo mooi was.’
’s Nachts ligt Mina dromerig te turen naar de grote gele bol in de donkere lucht. De heldere volle maan werpt haar licht op de donkere, zwarte zee. In de verte ziet Mina allemaal lichtjes. Van de vissersboten. Dat heeft grote broer haar verteld. Vissen worden ’s nachts gevangen. Arme vissen, dan kunnen ze niet eens rustig slapen. Ze moeten altijd opletten dat ze niet gevangen worden in de netten. Dan is hun leven voorbij. Amen.
De volgende morgen worden ze wakker van het gekrijs van de meeuwen. Er hangt een dikke mist boven de zee. De zon schijnt niet. De lucht is volgepakt met grijze wolken. De wereld is helemaal grauw en grijs. Zo is het aan zee veel minder mooi. Maar dat is niet zo erg. Ze moeten immers toch verder vliegen. Naar het Zuiden. Naar Afrika. En dat is goed, want daar zijn de andere trekvogels.
Rik en Mina vliegen en duiken door de lucht als volleerde acrobaten. Ze schieten goed op aan deze snelheden. De wind helpt hen ook een handje.
Plots merken ze een grote witte boot op. Hij ligt aangemeerd aan een rotsige kust.
‘Is dat een vissersboot ?’ vraagt Mina.
‘Neen, deze is veel groter dan een vissersboot,’ zegt Rik.
‘Er hangen trouwens geen netten om de vissen mee te vangen.’
Ze zien een groot gapend gat waar allemaal auto’s inrijden.
‘Kijk, die boot eet auto’s !’
‘Wat vreemd,’ kwettert Rik,’ kom, we gaan eens kijken.’
Ze strijken neer op één van de vele touwen op de kade. Mensen rijden hun auto’s in de grote gapende mond van de monsterboot. Ze zien er niet bang uit, sommige mensen lachen zelfs.
‘Waar zou die boot heen varen ?’ vraagt Mina zich af.
‘De zee over … naar een ander land,’ zegt Rik.
‘Misschien wel naar het Zuiden ? Misschien wel helemaal naar Afrika ?’ Mina’s oogjes lichten op van blijdschap. De zwaluwtjes zijn opgewonden. Dat zou mooi zijn. Bijna te mooi om te geloven
Labels:
kinderverhalen,
schrijven
vrijdag 6 november 2009
Veel boeken op boekenbeurs Antwerpen !!!
We zijn gisteren naar de Boekenbeurs geweest, volgens jaarlijkse traditie. Het was mijn 35ste jaar, schat ik. Had een gesprekje met kinder en jeugdboekenauteur Frank Geleyn en die vroeg me of ze daarvoor geen medailles uitreikten ;-)
Het was er warm - zoals steeds - er was veel volk en nog veel meer boeken. Prachtige, leuke, interessante, grappige, ... Ik had weer ogen te kort. Dit jaar zijn we pas tegen 14.30u gegaan, omdat ik voormiddags nog moest gaan werken. Donderdagavond is de boekenbeurs altijd later open en ben dus tot 20u zoiets gebleven. Eddie en de kinderen waren zo'n 2 uur eerder met de bus huiswaarts gegaan.
Enkele BV's gezien die hun boeken kwamen signeren: Paul d'Hoore, Guido Belcanto, Herman De Croo, Wendy en haar Fransje, maar above all zijn we Urbanus himself tegen het lijf gelopen. Grappig wel. Hij reageerde heel sympathiek toen ik spontaan tegen Eddie en onze kinderen zei 'he, kijk, Urbanus !' Urbanus lachte en zei 'Ja, kijk, Urbanus'. Was wel leuk.
Maar ik heb vooral massa's titels van boeken gelezen, veel boeken vastgenomen, bekeken, er wat in gelezen. En natuurlijk toch ook een paar boeken gekocht, vooral informatieve en één roman 'De meester en Margarita' van Michail Boelgakov. Was niet van plan wat te kopen, maar ja, op het jaarlijkse Boekenfeest wil ik mezelf op iets trakteren, ah ja.
Met het zien van al die mooie en leuke kinderboeken, ben ik weer erg gemotiveerd om verder te schrijven aan mijn kinderverhaal, dat al aardig vorm begint te krijgen. Deze keer ga ik er echt voor. Doelgroep: kinderen tussen 7-10 jaar. Maar heb ook veel ideetjes voor prentenboeken. Ik heb gisteren eens bestudeerd welke uitgeverijen welk soort kinderboeken uitgeven. Want zoals ik al zei, deze keer wil ik er echt voor gaan.
In het verleden heb ik al verhaaltjes geschreven, maar nu ben ik echt gedreven voor 'the real thing'. Mijn vader heeft me hierin ook altijd aangemoedigd. Ik geloof er zelf ook in dat het zal lukken. Het is een levensdroom die ik niet meer wil uitstellen tot later of tot na mijn pensioen. Ik wil er NU voor gaan.
Toen Felice gestorven was, las ik een artikel over hem waarin hij zei dat hij een bezige bij was en dat hij weinig sliep. 'Slapen doe ik later wel, als ik dood ben'.
Mijn vader zou ook boeken gaan schrijven als hij met pensioen was. Helaas is het er niet meer van gekomen ...
Ik wil later niet tot het pijnlijke besef moeten komen dat het te laat is. Dat ik mijn droom niet nagejaagd heb. Dat ik het nooit geprobeerd heb.
Het was er warm - zoals steeds - er was veel volk en nog veel meer boeken. Prachtige, leuke, interessante, grappige, ... Ik had weer ogen te kort. Dit jaar zijn we pas tegen 14.30u gegaan, omdat ik voormiddags nog moest gaan werken. Donderdagavond is de boekenbeurs altijd later open en ben dus tot 20u zoiets gebleven. Eddie en de kinderen waren zo'n 2 uur eerder met de bus huiswaarts gegaan.
Enkele BV's gezien die hun boeken kwamen signeren: Paul d'Hoore, Guido Belcanto, Herman De Croo, Wendy en haar Fransje, maar above all zijn we Urbanus himself tegen het lijf gelopen. Grappig wel. Hij reageerde heel sympathiek toen ik spontaan tegen Eddie en onze kinderen zei 'he, kijk, Urbanus !' Urbanus lachte en zei 'Ja, kijk, Urbanus'. Was wel leuk.
Maar ik heb vooral massa's titels van boeken gelezen, veel boeken vastgenomen, bekeken, er wat in gelezen. En natuurlijk toch ook een paar boeken gekocht, vooral informatieve en één roman 'De meester en Margarita' van Michail Boelgakov. Was niet van plan wat te kopen, maar ja, op het jaarlijkse Boekenfeest wil ik mezelf op iets trakteren, ah ja.
Met het zien van al die mooie en leuke kinderboeken, ben ik weer erg gemotiveerd om verder te schrijven aan mijn kinderverhaal, dat al aardig vorm begint te krijgen. Deze keer ga ik er echt voor. Doelgroep: kinderen tussen 7-10 jaar. Maar heb ook veel ideetjes voor prentenboeken. Ik heb gisteren eens bestudeerd welke uitgeverijen welk soort kinderboeken uitgeven. Want zoals ik al zei, deze keer wil ik er echt voor gaan.
In het verleden heb ik al verhaaltjes geschreven, maar nu ben ik echt gedreven voor 'the real thing'. Mijn vader heeft me hierin ook altijd aangemoedigd. Ik geloof er zelf ook in dat het zal lukken. Het is een levensdroom die ik niet meer wil uitstellen tot later of tot na mijn pensioen. Ik wil er NU voor gaan.
Toen Felice gestorven was, las ik een artikel over hem waarin hij zei dat hij een bezige bij was en dat hij weinig sliep. 'Slapen doe ik later wel, als ik dood ben'.
Mijn vader zou ook boeken gaan schrijven als hij met pensioen was. Helaas is het er niet meer van gekomen ...
Ik wil later niet tot het pijnlijke besef moeten komen dat het te laat is. Dat ik mijn droom niet nagejaagd heb. Dat ik het nooit geprobeerd heb.
Labels:
beschouwingen,
boeken,
kinderverhalen,
schrijven
dinsdag 17 februari 2009
Creatieve schrijfopdracht 'Laura beroemd !'
De klas van ons Laura kreeg weer een leuke creatieve schrijfopdracht van hun juf. Ze moesten zich inbeelden dat ze beroemd waren en wat voor leven ze dan zouden leiden.
Het geheime dagboek van Laura Stargirl
Liefste Dagboek,
Het is niet altijd even makkelijk om beroemd te zijn. Het probleem begint al met het zoeken naar een klinkende artiestennaam, tenminste als je je echte naam niet wil gebruiken, zoals ik. Eerst dacht ik aan Laura C. Maar dat leek te veel op Isabelle A. Dan dacht ik, waarom niet Laura Star, maar dat is een merk van strijkijzers, dus dat dan maar niet. Laura Singer vond ik ook mooi klinken, maar dat is dan blijkbaar weer een merk van naaimachines. Uiteindelijk koos ik dan maar voor Laura Stargirl (maar wel gewoon Laura voor de vrienden en familie!)
Dan begon het 2de probleem: Hoe geraak ik in een topfilm als ik nog niet eens bekend ben ? Maar, geloof het of niet, plots won ik de lotto en weg was ik op mijn moto (grapje ;-), met het vliegtuig natuurlijk, richting Hollywood ! Daar stond ik dan, met mijn valies en rugzakske. Waar waren die paparazzi nou, ze zijn er nooit als je ze nodig hebt! Uiteindelijk kocht ik wat kauwgom, een blitse zonnebril en een krantje. En wat stond er op de 1ste bladzijde van dat krantje ? ‘Studio Hollywood zoekt buitenlandse actrice voor nieuwe James Bondfilm’. Ik dacht onmiddellijk: ‘Komaan, erop af, dat is iets voor mij.’
Ik belde Studio Hollywood en versierde een afspraakje. De auditie verliep vlotjes, vooral ook omdat ik de enige buitenlandse kandidate was. Viel dat eventjes mee. Ze vonden mijn typische (lees: rare) Engelse tongval zo geslaagd dat ik geknipt was voor de rol van vreemdelinge. En voilà, ik kreeg een gastrol in de nieuwste James Bondfilm. Mijn éérste rol als actrice in Hollywood, wauw ! Wie had dat durven denken ? Hoe gaat dat spreekwoord weer van ‘met je gat in de boter gevallen’? Wel, ik was er wel degelijk in gevallen.
Daarna ging het allemaal nogal snel en ik werd na een tijdje een bekend gezicht in Hollywood en omstreken. Nu kan ik mijne kop nergens meer laten zien, of ik sta ‘in de boekskes’. Toen ik hier aankwam, was ik wanhopig om bekend te worden, en nu krijg ik die opdringerige fotografen niet meer van mij afgeschud. Als ik ga joggen in het park of ga shoppen in de exclusieve winkelbuurt in Beverly Hills, altijd hebben ze me gezien. Met schmink, zonder schmink, in mooie kleren, in slonzige kleren, dat maakt allemaal niets uit. Gezien hebben ze het toch. Ze jagen op je, zoals een jager op zijn prooi.
Gelukkig heb ik een grote villa om me in te verschuilen als ik de drukte allemaal wat beu ben. Daar zit ik dan, in die veel te grote villa met die veel te grote tuin en dat veel te grote zwembad. Mijn vriend en ik wonen er maar met ons tweetjes, maar in feite zou er een heel leger kunnen wonen. In onze veel te grote tuin geven we geregeld feestjes voor andere filmsterren. Dan praten we over onze nieuwste Ferrari’s en Porsches, onze nieuwste kledingaankopen van Armani, Versace, Yves Saint Laurent en noem maar op, maar we praten ook over onze buitenverblijven in Zuid-Frankrijk, Italië, en noem ook maar op.
Ach, dat is wel leuk, maar soms mag het van mij best wat minder allemaal. Soms gaat het ook wel wat vervelen, al die drukdoenerij. Weet je waar ik in feite enorm van kan genieten ? Lekker gewoon, lekker knus op de zetel met een goed boek en een zak popcorn. En verder niemand in huis. Gewoon wat rust en tijd voor mezelf.
Mijn ouders zeiden me vroeger altijd: ’Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Nou, dat ben ik nooit vergeten, hoor !.
Tot de volgende keer, mijn liefste dagboek !
Laura Stargirl
Het geheime dagboek van Laura Stargirl
Liefste Dagboek,
Het is niet altijd even makkelijk om beroemd te zijn. Het probleem begint al met het zoeken naar een klinkende artiestennaam, tenminste als je je echte naam niet wil gebruiken, zoals ik. Eerst dacht ik aan Laura C. Maar dat leek te veel op Isabelle A. Dan dacht ik, waarom niet Laura Star, maar dat is een merk van strijkijzers, dus dat dan maar niet. Laura Singer vond ik ook mooi klinken, maar dat is dan blijkbaar weer een merk van naaimachines. Uiteindelijk koos ik dan maar voor Laura Stargirl (maar wel gewoon Laura voor de vrienden en familie!)
Dan begon het 2de probleem: Hoe geraak ik in een topfilm als ik nog niet eens bekend ben ? Maar, geloof het of niet, plots won ik de lotto en weg was ik op mijn moto (grapje ;-), met het vliegtuig natuurlijk, richting Hollywood ! Daar stond ik dan, met mijn valies en rugzakske. Waar waren die paparazzi nou, ze zijn er nooit als je ze nodig hebt! Uiteindelijk kocht ik wat kauwgom, een blitse zonnebril en een krantje. En wat stond er op de 1ste bladzijde van dat krantje ? ‘Studio Hollywood zoekt buitenlandse actrice voor nieuwe James Bondfilm’. Ik dacht onmiddellijk: ‘Komaan, erop af, dat is iets voor mij.’
Ik belde Studio Hollywood en versierde een afspraakje. De auditie verliep vlotjes, vooral ook omdat ik de enige buitenlandse kandidate was. Viel dat eventjes mee. Ze vonden mijn typische (lees: rare) Engelse tongval zo geslaagd dat ik geknipt was voor de rol van vreemdelinge. En voilà, ik kreeg een gastrol in de nieuwste James Bondfilm. Mijn éérste rol als actrice in Hollywood, wauw ! Wie had dat durven denken ? Hoe gaat dat spreekwoord weer van ‘met je gat in de boter gevallen’? Wel, ik was er wel degelijk in gevallen.
Daarna ging het allemaal nogal snel en ik werd na een tijdje een bekend gezicht in Hollywood en omstreken. Nu kan ik mijne kop nergens meer laten zien, of ik sta ‘in de boekskes’. Toen ik hier aankwam, was ik wanhopig om bekend te worden, en nu krijg ik die opdringerige fotografen niet meer van mij afgeschud. Als ik ga joggen in het park of ga shoppen in de exclusieve winkelbuurt in Beverly Hills, altijd hebben ze me gezien. Met schmink, zonder schmink, in mooie kleren, in slonzige kleren, dat maakt allemaal niets uit. Gezien hebben ze het toch. Ze jagen op je, zoals een jager op zijn prooi.
Gelukkig heb ik een grote villa om me in te verschuilen als ik de drukte allemaal wat beu ben. Daar zit ik dan, in die veel te grote villa met die veel te grote tuin en dat veel te grote zwembad. Mijn vriend en ik wonen er maar met ons tweetjes, maar in feite zou er een heel leger kunnen wonen. In onze veel te grote tuin geven we geregeld feestjes voor andere filmsterren. Dan praten we over onze nieuwste Ferrari’s en Porsches, onze nieuwste kledingaankopen van Armani, Versace, Yves Saint Laurent en noem maar op, maar we praten ook over onze buitenverblijven in Zuid-Frankrijk, Italië, en noem ook maar op.
Ach, dat is wel leuk, maar soms mag het van mij best wat minder allemaal. Soms gaat het ook wel wat vervelen, al die drukdoenerij. Weet je waar ik in feite enorm van kan genieten ? Lekker gewoon, lekker knus op de zetel met een goed boek en een zak popcorn. En verder niemand in huis. Gewoon wat rust en tijd voor mezelf.
Mijn ouders zeiden me vroeger altijd: ’Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Nou, dat ben ik nooit vergeten, hoor !.
Tot de volgende keer, mijn liefste dagboek !
Laura Stargirl
Labels:
creatief idee,
creatief met taal,
humor,
kinderverhalen,
schrijven
woensdag 12 november 2008
Boekenbeurs Antwerpen
Naar jaarlijkse gewoonte bezocht ik maandag 10.11.2008 met man en 2 kinderen de Antwerpse Boekenbeurs. Sinds ca. mijn 7 jaar heb ik nog geen enkel jaar overgeslagen, dus dit was ca. de 34ste keer dat ik de Boekenbeurs een bezoek bracht. Mijn vader was bibliothecaris en fervent boekenliefhebber. Hij nam mijn broer en mij iedere herfstvakantie mee naar het Bouwcentrum (nu Antwerp Expo) en het werd al snel een traditie.
Als kind vond ik de grote hallen heel imposant en was ik bang om verloren te lopen. Zaal 4, waar de Standaard Uitgeverij altijd een hele grote stand heeft, bestond toen nog niet.
Intussen ken ik de Boekenbeurs als mijn broekzak en weet ik de grote uitgeverijen en winkels van buiten te vinden.
Maar de laatste jaren beginnen me toch enkele dingen op te vallen. Dat je er altijd over de koppen kunt lopen, en dat het er altijd heel warm is, is een jaarlijks terugkerend gegeven.
Maar aan de volgende 2 dingen begin ik me de laatste jaren wel te storen:
- je vindt quasi nergens een plaatsje om even te zitten en te bekomen, want door de massa mensen en de warmte slenteren, is best vermoeiend. Ik herinner me dat er vroeger in de middengangen banken stonden met kussentjes, waarop je even kon neerzitten. Akkoord, dat neemt weer plaats in, maar er kunnen zeker wat banken of zitplaatsen her en der gezet worden. In zaal 4 vind je dat wel, en in de cafetaria's ook, als je het geluk hebt een plaatsje te kunnen bemachtigen.
- het zou niet mogen om met broodjes (hot dog, préparé, ...) langs de boekenstanden te wandelen en al die mooie, splinternieuwe boeken vast te nemen. Ik heb altijd geleerd na het eten je handen te wassen en zeker vooraleer boeken vast te nemen. Dit gaat zeker op voor nieuwe boeken die nog verkocht moeten worden. Een idee voor de volgende jaren: op verscheidene plaatsen (vooral aan de cafetaria's) natte doekjes aan te bieden om je handen mee schoon te maken. Dat getuigt van respect voor al die boeken.
Enfin, ik heb weer heel wat interessante en mooie boeken gezien, en natuurlijk ook wel iets gekocht. De verleiding was, zoals steeds, te groot. Het was er warm, heel druk en we waren doodop toen we met de bus huiswaarts reden, maar ik had een voldaan gevoel. Onze kinderen waren ook heel moe, en misschien was het voor hen inderdaad wel wat te veel van het goede. Zij brachten er, zoals ieder jaar, heel wat tijd door met strips lezen. Mijn man is ook een stripliefhebber en die deed graag mee. Zo kon ik wat rondneuzen bij de verschillende standen.
Uren op zo'n beurs rondlopen, is niet de ideale vrijetijdsbesteding voor kinderen. Een typisch beeld van op de Boekenbeurs zijn ouders met zeurende kindjes met rode hoofdjes van vermoeidheid en de warmte, of kleine kindjes slapend in de buggy. Maar het aanbod van prachtige kinderboeken en allerlei activiteiten is wel echt de moeite. De aanschuifrij om een boek te laten signeren door Geronimo Stilton was ook de moeite, maar de echte fans hadden het er voor over ;-)
Elk jaar opnieuw vind ik het leuk om op de Boekenbeurs uit te kijken naar schrijvers die hun boeken signeren. Van dichtbij een schrijver in levende lijve te zien, dat doet me iets. Een schrijver dwingt bij mij altijd bewondering en respect af.
Ik hoop dat het me ooit ook lukt om boeken voor kinderen te schrijven en die te laten uitgeven. Schrijfster van kinderboeken worden, dat is mijn grote droom ! Mijn grote voorbeeld is Francine Oomen, die de schitterende reeks 'Hoe overleef ik ...' en de boeken van 'Lena Lijstje' heeft geschreven. Mijn dochter van 11 is er gek op, en ik ook !
Als kind vond ik de grote hallen heel imposant en was ik bang om verloren te lopen. Zaal 4, waar de Standaard Uitgeverij altijd een hele grote stand heeft, bestond toen nog niet.
Intussen ken ik de Boekenbeurs als mijn broekzak en weet ik de grote uitgeverijen en winkels van buiten te vinden.
Maar de laatste jaren beginnen me toch enkele dingen op te vallen. Dat je er altijd over de koppen kunt lopen, en dat het er altijd heel warm is, is een jaarlijks terugkerend gegeven.
Maar aan de volgende 2 dingen begin ik me de laatste jaren wel te storen:
- je vindt quasi nergens een plaatsje om even te zitten en te bekomen, want door de massa mensen en de warmte slenteren, is best vermoeiend. Ik herinner me dat er vroeger in de middengangen banken stonden met kussentjes, waarop je even kon neerzitten. Akkoord, dat neemt weer plaats in, maar er kunnen zeker wat banken of zitplaatsen her en der gezet worden. In zaal 4 vind je dat wel, en in de cafetaria's ook, als je het geluk hebt een plaatsje te kunnen bemachtigen.
- het zou niet mogen om met broodjes (hot dog, préparé, ...) langs de boekenstanden te wandelen en al die mooie, splinternieuwe boeken vast te nemen. Ik heb altijd geleerd na het eten je handen te wassen en zeker vooraleer boeken vast te nemen. Dit gaat zeker op voor nieuwe boeken die nog verkocht moeten worden. Een idee voor de volgende jaren: op verscheidene plaatsen (vooral aan de cafetaria's) natte doekjes aan te bieden om je handen mee schoon te maken. Dat getuigt van respect voor al die boeken.
Enfin, ik heb weer heel wat interessante en mooie boeken gezien, en natuurlijk ook wel iets gekocht. De verleiding was, zoals steeds, te groot. Het was er warm, heel druk en we waren doodop toen we met de bus huiswaarts reden, maar ik had een voldaan gevoel. Onze kinderen waren ook heel moe, en misschien was het voor hen inderdaad wel wat te veel van het goede. Zij brachten er, zoals ieder jaar, heel wat tijd door met strips lezen. Mijn man is ook een stripliefhebber en die deed graag mee. Zo kon ik wat rondneuzen bij de verschillende standen.
Uren op zo'n beurs rondlopen, is niet de ideale vrijetijdsbesteding voor kinderen. Een typisch beeld van op de Boekenbeurs zijn ouders met zeurende kindjes met rode hoofdjes van vermoeidheid en de warmte, of kleine kindjes slapend in de buggy. Maar het aanbod van prachtige kinderboeken en allerlei activiteiten is wel echt de moeite. De aanschuifrij om een boek te laten signeren door Geronimo Stilton was ook de moeite, maar de echte fans hadden het er voor over ;-)
Elk jaar opnieuw vind ik het leuk om op de Boekenbeurs uit te kijken naar schrijvers die hun boeken signeren. Van dichtbij een schrijver in levende lijve te zien, dat doet me iets. Een schrijver dwingt bij mij altijd bewondering en respect af.
Ik hoop dat het me ooit ook lukt om boeken voor kinderen te schrijven en die te laten uitgeven. Schrijfster van kinderboeken worden, dat is mijn grote droom ! Mijn grote voorbeeld is Francine Oomen, die de schitterende reeks 'Hoe overleef ik ...' en de boeken van 'Lena Lijstje' heeft geschreven. Mijn dochter van 11 is er gek op, en ik ook !
Labels:
beschouwingen,
boeken,
kinderverhalen,
nostalgie,
schrijven
Abonneren op:
Posts (Atom)







