Soms zou ik kunnen huilen om zoveel dingen / Sometimes I feel like crying over so many things ...



Nieuwpoort (Belgische kust / Belgian coast)
© Ingrid Poppeliers

Soms zou ik kunnen huilen.  Om dingen die gebeuren.  Om dingen die gebeurd zijn.  Om het verlies van degenen die we zo liefhadden.  Om zoveel onrecht en ellende dichtbij en ver weg, overal in de wereld.  Om kinderen die sterven door honger, ziekte of geweld.
Het leven is niet altijd makkelijk voor hoogsensitieve mensen.  Wij voelen alles haarfijn aan.  Onze zintuigen zijn superscherp afgesteld en filteren weinig.  Beelden, geluiden, geuren, mooie teksten, ontroerende muziek.  Het is vaak een hele opgave om in zoveel detail te leven.  Hoogsensitief zijn, is soms een vloek, soms een zegen.  Maar het kost alleszins veel energie.

Zo kan ik bv niet onverschillig blijven bij het zien van zoveel onrecht en onrechtvaardigheid.  Ik kan  mijn ogen niet sluiten en me afzijdig houden.  Ik stel me constant vragen over hoe de maatschappij en de wereld  nog zullen evolueren.  Welke toekomst krijgen onze kinderen in een wereld waarin we overladen worden door altijd maar meer en zogezegd beter ?  Wat met het milieu en de natuur ?  Wat met het alsmaar duurder wordende leven ?  Is er nog een weg terug ?

Ik erger me vaak aan statistieken.  Zelf heb ik nooit het vak 'statistiek' gehad op school (schijnt een buisvak te zijn).  Nu ja, ik vind gemiddeldes en veralgemeningen altijd misleidend.  Je telt toch ook geen appels op bij  citroenen en neemt daar het gemiddelde van ?

Soms heb ik er maar één woord voor.  Domme, domme statistieken.  Er worden dan berichten de wereld ingestuurd, die kant noch wal raken. 'Dé Belg heeft de crisis goed overleefd.  Hij kan weer meer sparen en gaat weer meer op reis.' 

Dat steekt veel mensen een dolk in het hart. Want meer en meer gezinnen kunnen de eindjes hoe langer hoe moeilijker aan elkaar knopen.  Zo'n 16% van de Vlaamse kinderen leeft in een gezin met een inkomen onder de armoedegrens (!!)  Zelfs de banken met hun slogans 'we hebben het voor u' zijn blijkbaar van plan om vanaf 1/12/2010 je bankrekening te blokkeren als je meer dan een maand in het rood staat.  Enerzijds is het goed dat mensen zo beschermd worden tegen een te zware schuldenlast.  Anderzijds geloof ik niet dat banken altruïstisch zijn. Getuige daarvan de dossierkosten e.a. kosten die ons jaarlijks aangerekend worden zonder dat daarvoor enige objectieve reden bestaat.  Kinderbijslagfondsen hebben veel meer administratief werk en vaak veel complexere dossiers, en hiervoor worden nauwelijks of geen kosten aangerekend.

De prijzen van de brandpolissen gaan weer stijgen na de wateroverlast van het voorbije weekend.  Autoverzekeringen, taxen, de prijzen van consumptiegoederen stijgen gestaag maar zeker.  Hoe moet de gewone man in de straat nog overeind blijven op de duur ?

Verder slaan de reclameboodschappen ons om de oren met Christmas Shopping hier en ginder.  Een enorm aanbod van kerstversieringen, cadeautjes en hebbedingetjes.  Laten we ons bewust zijn van de overdaad en weelde en dat dat niet voor iedereen zo is.  Onze westerse cultuur is er één van wegwerpconsumptie en verspilling.  We hoeven echt niet altijd de laatste nieuwe gadget te hebben, toch ?  Laten we het goede voorbeeld geven aan onze kinderen.  Ze moeten beseffen dat het niet 'normaal' is dat je een laptop en een TV op je kamer hebt, de laatste nieuwe GSM, een Wii, Nintendo en wat weet ik nog meer.

Het kan best wat soberder allemaal.  Back to basics.  Geniet van de lucht en de zon, bossen en wouden, velden en weilanden, rivieren, zeeën en oceanen.  Onze blauwe planeet is zo mooi in al zijn pure eenvoud.

Laat ons zuiniger omspringen met de aarde en milieubewust leven.  De aarde moet nog vele eeuwen mee.  Voor onze kinderen en de kinderen van de toekomst.


Let's not completely destroy our planet and protect our environment as much as possible. For the sake of our children and the children of the future.

Als je de kans hebt, moet je zeker eens de BBC DVD-reeks 'Planet Earth' bekijken.  Adembenemend mooi.

If at all possible, you should really watch the BBC DVD-series 'Planet Earth'.  Absolutely awesome.

Hip hip hoera, Stijn is 8 geworden ! Hip hip hurray, Stijn turned 8 !



Wapenstilstand - Einde van WO I Armistice Day - End of World War I

 The Last Post - Ieper (Belgium) / In Flanders Fields the poppies blow

© Ingrid Poppeliers

Vandaag is het Wapenstilstand. Precies 92 jaar geleden - op 11 november 1918 om 5u 's morgens - werd de Wapenstilstand ondertekend.  Om 11u zou Wereldoorlog I eindigen met een cease-fire.  Helaas zonden sommige officieren hun manschappen toch nog de strijd in en vielen er in die laatste 6 uren nog meer dan 10.000 gewonden en gesneuvelden.  Op sommige plaatsen werd tot op de laatste minuut gevochten en dit puur uit eerzucht van sommige officieren en bevelhebbers.  Na 1568 dagen van vechten, bloedvergieten en slachtingen was Wereldoorlog I afgelopen.  Op 11 november 1918 om 11u werd het overal stil.  (Maar in Afrika - Congo, Rwanda, Burundi - werd nog 2 weken doorgevochten, omdat het nieuws van de Duitse capitulatie hen later bereikte.)

Ieper - de Menenpoort
© Ingrid Poppeliers

 Aan de Menenpoort in Ieper werd vandaag een herdenkingsplechtigheid gehouden in aanwezigheid van veel oorlogsveteranen, legerbevelhebbers, de ambassadeurs van Groot Brittannië, USA, Canada, Australië, Duitsland en nog vele anderen.  De aanwezige oorlogsveteranen waren uit WO II, want er zouden nog slechts 3 oorlogsveteranen van WO I in leven zijn (2 Engelsen en 1 Amerikaan, alle drie op de gezegende leeftijd van 109 jaar).



© Ingrid Poppeliers



The Last Post aan de Menenpoort in Ieper is een ritueel dat dagelijks gehouden wordt.  Elke avond om 20u wordt deze melodie geblazen door klaroenblazers van de Ieperse brandweer, en dit al 82 jaar lang - met een onderbreking van vier jaar in de eerste helft van de jaren veertig (WO II uiteraard). 

Ieper - de Menenpoort
© Ingrid Poppeliers

In Ieper loop je dagelijks veel Britten, Amerikanen, Canadezen en nog vele andere nationaliteiten tegen het lijf.  Ze bezoeken Ieper en dan vooral de Menenpoort, symbool en gedenkteken ter herdenking van de slachtoffers en ter ere van circa 55.000 vermiste soldaten.  Hun namen staan gegrift in de reusachtige witte muren en plafonds van de Menenpoort.  Tot op de dag van vandaag worden er nog steeds lichamen van gesneuvelde soldaten gevonden en geïdentificeerd.  Dan worden hun namen geschrapt op de Menenpoort.

In de Westhoek is hard gevochten in WO I.  Honderdduizenden soldaten zijn gesneuveld in Flanders Fields voor vrede en vrijheid.  Op de slagvelden waar soldatenbloed gevloeid heeft, groeiden duizenden klaprozen : 'poppies'

© Ingrid Poppeliers

© Ingrid Poppeliers

Sinds 1922 zijn de 'poppies' een wereldwijd symbool van de strijd die geleverd is op Vlaamse grond.  In Ieper kan je overal papieren klaproosjes ('poppies' dus) kopen en ook kransen van papieren klaproosjes. 
Per jaar worden er 38 miljoen papieren klaproosjes gemaakt en zo'n 100.000 kransen. 

John McCrae heeft een mooi gedicht geschreven dat wereldberoemd is: 

In Flanders Fields

 
Bron foto:
http://rueme.blogspot.com/2008/11/in-flanders-fields-poppies-blow-between.html


Eind september was ik met 2 vriendinnen op weekend in Wervik (Zuid-Westvlaanderen).  Toen bezochten we Ieper en de Menenpoort.  Ik was er 11 jaar geleden al geweest.  Het blijft nog altijd even indrukwekkend.  Tussen die 55.000 namen staat zelfs de familienaam van mijn man gegrift; een vermiste soldaat met de naam 'CRICK'.

© Ingrid Poppeliers

© Ingrid Poppeliers

 


These brave soldiers died for peace, freedom and democracy.

Let's never forget !






Interesting links:

http://1914-18.be/

http://www.wo1.be/

Fibromyalgie - onzichtbare pijn en chronische vermoeidheid / Fibromyalgia - invisible pain and chronic fatigue

Getekend door fibromyalgie

'Ik heet Fibromyalgie en ik ben een onzichtbare ziekte. Ik ben nou bij jou voor je leven. Anderen om je heen zien mij niet, maar je lichaam voelt mij wel. Ik kan je aanvallen wanneer en op wat voor manier ik wil. Ik kan voor erge pijn zorgen en als ik in een goede bui ben kan ik er voor zorgen dat je overal pijn hebt. Weet je nog dat jij met je energie van alles deed en veel plezier had? Ik nam die energie van je weg en gaf je de vermoeidheid. Je probeert nu ook plezier te hebben, maar ik haal je uit je slaap en geef je er hoofdpijn voor terug.

Ik kan er voor zorgen dat je trilt vanbinnen en dat je het koud of warm hebt terwijl iedereen zich gewoon normaal voelt. O ja, en ik kan je ook angstig en depressief maken. Je hebt er niet om gevraagd maar ik heb je om verschillende redenen uitgekozen. Dat virus wat je ooit had en nooit van hersteld bent, of dat auto ongeluk, of misschien waren het wel de jaren van verwaarlozing na een trauma. Maar goed, ik ben hier en ik blijf bij jou!

Ik hoor dat je naar een dokter bent gegaan om van me af te komen, ha ik rol over de grond van het lachen, probeer het maar. Je zal naar heel veel dokters moeten gaan wil je uiteindelijk een keer van me af komen. Je zal worden volgestopt met pillen, slaappillen, energiepillen, je zal massages krijgen en je zal als angstig en depressief versleten worden. Er zal je verteld worden dat als je pillen netjes neemt en je oefeningen goed doet dat ik dan weg ga. Maar het ergste is nog, je zal niet serieus genomen worden wanneer je tegen de dokter schreeuwt dat je geen normaal leven meer hebt.

Je familie, vrienden en collega’s zullen allemaal naar je luisteren tot ze het beu zijn om te horen hoe ik je laat lijden. En dat ik een rotziekte ben. Sommigen zullen zeggen “oh, je hebt gewoon een rotdag “, of ze zeggen “je kunt niet alles meer doen wat je 10 jaar geleden kon” en niet horen dat jij zegt, ‘tien dagen geleden”. Sommigen zullen achter je rug om gaan praten, terwijl jij langzaam aan het gevoel krijgt dat je je zelfrespect aan het verliezen bent en blijft proberen dat ze je begrijpen, vooral wanneer je in gesprek bent met een “normaal “persoon, en je niet meer weet wat je ook alweer wilde zeggen.

Ten einde mijn verhaal,( ik had gehoopt dat dit geheim kon blijven, maar je zal er zelf al wel achter zijn) De enige plaats waar je steun en begrip krijgt om met mij om te kunnen gaan is met mensen die ook fibromyalgie hebben. Accepteer de minderheid die mij leuk vinden en die wel steun hebben aan andere mensen.'

Dit artikel verwoordt hoe wij - mensen met fibromyalgie (FM) - ons vaak voelen.

Bron:
http://www.fibromyalgie.heetmijnwebsite.nl/homepage/show/pagina.php?paginaid=77159)


Fibromyalgie houdt in dat:

> Dat ik lang niet alles kan wat jij kan.
> Dat ik het zeker niet net zo lang volhoud als jij.
> Ik vandaag dingen doe die ik morgen niet kan doen.
> Ik niet te lang stil kan zitten, maar ook niet staan, mijn spieren en gewrichten worden dan stijf .
> Ik niet te veel en te lang kan bewegen, dan krijg ik meestal direct spierpijn.
> Ik heb dit.
> Het gaat niet meer weg.
> Het blijft bij me.
> Het hoort voortaan bij mijn leven.
> Ik heb goede maar ook slechte dagen.
> De mensen zien niks aan me .
> Ze zeggen : Je ziet er goed uit .
> Dat doet af en toe wel pijn, hoor .
> En nu kun je niks meer, hoe kan dat ?
> Als ik een goede dag heb, doe ik de schoonmaak
> Het kan zijn dat ik daar lange tijd voor nodig heb.
> Maar ik krijg het wel voor elkaar
> Ik doe alles in gedeeltes, omdat ik het niet meer in één keer kan.
> Verdeel alles over de hele week.
> Ik ben voortdurend moe.
> Ik heb stekende, brandende spierpijnen, alsof ik altijd griep heb.
> Ik doe iets 5 minuten, stop dan even om te rusten, en ga dan weer verder, als het kan.
> En als ik een slechte dag heb, kan ik bijna niks doen.
> Ik probeer vooral dingen te doen die ik leuk vind.
> Ik kan niet meer wat ik vroeger allemaal kon.
> Als ik ergens geen zin in heb, verplicht het me dan niet .
> Ik kan niet meer zo lang uit gaan als vroeger.
> Ik vraag wel eens hulp, omdat ik bepaalde dingen niet meer kan uitvoeren .
> Oprechte dank voor wat begrip.


(bron: http://www.fibromyalgie.heetmijnwebsite.nl/homepage/show/pagina.php?paginaid=77159)
met kleine, persoonlijke aanpassingen


Interessante / interesting websites:
http://www.fibromyalgie.nl/
http://fibromyalgie.be/
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=362
http://www.tlichtpuntje.be/info/fibromyalgie.htm
http://www.fibroveerke.be/medfibro.php
http://www.everydayhealth.com/fibromyalgia/fibromyalgia-101.aspx

Allerheiligen - Allerzielen : gedicht voor mijn vader / All Saints' Day - All Souls' Day : poem for my father



© Ingrid Poppeliers



 

© Ingrid Poppeliers

Vandaag en morgen denken we heel speciaal aan onze overleden familieleden, vrienden, kennissen, ...  Het grijze, mistige weer reflecteert zo'n beetje de droefheid en het gemis.  Het zijn moeilijke dagen, vooral voor degenen die nog recent een dierbare hebben verloren.  We bezoeken het graf of gedenkteken op het kerkhof en laten ons overspoelen door herinneringen aan degenen die we zo liefhadden.  Sommige wonden helen traag of zelfs nooit helemaal.  Aan iedereen heel veel sterkte gewenst dezer dagen.  Mogen de mooie herinneringen toch een beetje troost en warmte bieden.

Wij gaan straks eens langs het graf van mijn grootmoeder (overleden op 9 juni 2010) en langs het graf van mijn vader (overleden op 10 juni 2004).  Mijn vader hield veel van de Nederlandse taal en gedichten.  Graag wil ik onderstaand gedicht van Anton van Wilderode aan hem opdragen.

De laatste zin ontroert me erg.  Mijn vader hield zoveel van het gefluit van de nachtegaal.  In zijn afscheidsviering hebben we een fluitende nachtegaal laten horen.  Dat was zijn grote wens.

'Spreken met vader'

Vader, wij hebben u begraven en de grond erkend

zacht om te slapen, zacht om te vergeten:

zand dat vervloeit en water, ongeweten,

herinnering en droefheid voormaals onbekend.

Gij zult niet eenzaam zijn, maar slapen, slapen

met sterren 's avonds een onblusbaar vuur

en, rond uw eiland, het traagstromend water.

De bomen wuiven tijdeloos en ieder uur.

Gij zult niet eenzaam zijn. De bloemen en de kruiden

werden maar even in hun bloei gestuit

en elke lente loopt de wingerd uit

wanneer de jonge wind keert van het zuiden.

Gij zult niet eenzaam zijn: de nachtegaal zal fluiten.

Anton van Wilderode

Halloween-party... start shivering ...

Vanavond is ons Laura naar een Halloween-griezelfeestje bij een vriendinnetje.  Het is reeds de 3de keer (foto hierbij is van 2 jaar geleden).  De mama van dat vriendinnetje is van Engelse origine en vandaar dat Halloween bij hen een echte traditie is.  De meisjes doen griezelspelletjes en er zijn griezelige snoepjes om te eten.
Ze blijven er ook allemaal slapen, ah ja, want wie durft de straat nog op na een avondje griezelen ? ;-)

Halloween is geen echte traditie in België.  Het is komen overwaaien uit de Angelsaksische landen (Ierland, Engeland, USA en Canada).  Op de avond van 31 oktober verkleden de kinderen zich in heksen of andere griezelfiguren en gaan de huizen langs.  Ze zingen 'trick or treat' en dan krijgen ze een snoepje.  We kennen Halloween vooral van (horror) films op TV.  De laatste decennia duiken in onze contreien meer en meer Halloween-artikelen op en allerhande feestjes.  Dit is meer van commerciële dan van symbolische aard.


Leuke website over Halloween: http://users.telenet.be/HappyHalloween/

Our daughter, Laura is at a Halloween-party tonight.  It's the 3rd time already that she and her friends have been invited by their friend whose mother is of English origine.  The picture was taken at the 1st party 2 years ago.  The girls play scary games and there are all kinds of creepy things to eat.  They all stay the night, because who dares to go out on the street after a night of shivering and shaking ?

Halloween is not so much of a tradition in Belgium.  It originates from Ireland, England, Canada and the USA where it is a big tradition.  The children are dressed up as a witch or other creepy character and go by every house and say 'trick or treat'.  We know this mainly from films (especially horror films) on TV.  Halloween has been introduced in our regions mostly for commercial reasons.

http://www.zastavki.com/eng/Holidays/Halloween/wallpaper-3676.htm

New scraplayout: 2 cousins Lisa & Stijn having fun in grandma's garden

Hier is hij dan, mijn nieuwe scraplayout.  Ons kleine nichtje Lisa (2,5 jaar) is zot van onze Stijn, haar 'grote' neefje van bijna 8 jaar.  Ze doet hem altijd na en knuffelt hem te pletter.  Het is echt mooi om die 2 kleine kapoenen bezig te zien.  Deze foto's zijn genomen op 28 augustus 2010 in de tuin van mijn moeder.  Ik moet altijd weer glimlachen als ik naar deze foto's kijk.  Daar moest ik gewoon een layout van maken. Ik mis de zomer nu al ...

___

Here it is, my newest scraplayout.  Our little cousin Lisa (2,5 years old) simply adores our son Stijn, who is almost 8 years old.  She does everything he does.  It's such fun to observe both of them.  These pictures were taken on August 28, 2010 in my mother's garden.  Simply looking at these pictures makes me happy.  I just had to make a layout.  I'm missing Summer already ...

New scraplayout: work in progress

Ik ben eindelijk nog eens begonnen aan een nieuwe scraplayout.  Het was lang geleden.  Nochtans maak ik heel graag scraplayouts.  Een layout maken is een proces. Het is iets dat stilaan vorm krijgt.  Natuurlijk publiceer ik het resultaat op mijn blog. Nog eventjes geduld.

__

I've finally started a new scrap layout.  It's been too long since I made one.  And I love doing it so much.  Making a layout is a process.  It's a growing process, if you will.  Of course, I will publish the result on my blog as soon as it's finished.  Coming soon.

Als muren konden spreken ... niets is vaak wat het lijkt / If walls could speak ... things are often not what they seem to be

Als kind of jongere denk je vaak dat je de wereld gaat veranderen of verbeteren. Je droomt over hoe je toekomst eruit zal zien.  Je wil eenknappe, lieve, rijke partner, een leuke goedbetaalde job en een knaphuis met grote tuin en eventueel zwembad.  Voor jou is alles nog mogelijk.  Jij gaat het anders doen.   Het leven lacht je toe.  Kleine meisjes dromen van une vie en rose, zoals de wereld die gecreëerd wordt door Barbie en de reclamewereld.

Maar naarmate je ouder wordt en je wat tegenslagen moet incasseren, begin je te beseffen dat het leven niet altijd over rozen loopt.  Hoe graag je dat ook zou willen.  We wonen niet allemaal in grote huizen met een grote tuin, zoals de celebs in Hollywood.  Het tijdschrift Joepie deed ons vroeger als kind al wegdromen, en dat doet het tijdschrift nog steeds.  Dat mag, want jongeren mogen dromen.  Maar hopelijk spiegelen ze zich niet te veel aan de anorectische idealen van de actrices en zangeressen.  Want dat is niet de echte wereld.

Ook in onze wereld zijn de dingen vaak niet wat ze lijken.  Als de muren konden spreken, ze zouden mooie, maar ook vaak vreselijke verhalen kunnen vertellen.  De gezinsdrama's en wanhoopsdaden die in het nieuws alsmaar opduiken getuigen daarvan.  De buren, de vrienden en de familie hadden het vaak niet zien aankomen.  Of dat zeggen ze toch.  'A skeleton in the cupboard', een geheim dat binnen de muren moet blijven.  Ik denk dat het meer voorkomt dan we denken.

En wat te denken van al die fysische en emotionele misbruiken die - alsmaar meer, zo lijkt het wel - aan het licht komen ?  Het moet vreselijk zijn om zo'n zware last, zo'n afschuwelijk geheim je hele leven te moeten meedragen.  En dan de komedie die je als slachtoffer moet spelen uit schrik voor wraakacties of reacties uit de omgeving. 

Niets is vaak wat het lijkt.  Hoeveel mensen verbergen zich niet achter een masker van vriendelijkheid en een glimlach, maar sterven innerlijk van pijn, verdriet en woede ?  Hoeveel mensen leven achter een façade van uiterlijk vertoon dat alles prima is, maar zijn in realiteit een hoopje ellende ?  Ze creëren voor zichzelf schizofrene toestanden om toch maar te kunnen overleven. Ze maken zichzelf wijs dat het wel OK is, voor de lieve vrede of het zicht van de mensen, of uit financiële noodzaak.

En soms zie je dan een stukje van die muur afbrokkelen.  Dan schrik je even omdat er een beeld wordt stukgeslagen.  Maar het is goed dat vroeg of laat de muur van stilte doorbroken wordt.  Beetje bij beetje moeten ze hun leven terug in handen kunnen nemen.  Want heeft niet iedereen recht op een beetje geluk ?  Het is zo triest dat velen nooit echt geluk gekend hebben in hun leven, en dat voor anderen dat gevoel van geluk voorgoed gesmoord is.
____

When you're young, you think you can change the world or make it better.  You dream about a perfect future with a perfect partner and family and an interesting well-paid job.  You want to have the house or the car of your dreams.  The future lies ahead of you and everything is still possible.  Little girls like to pretend with their Barbie-dolls and indulge in a pink world of glitter and glamour.  Commercials also show them a perfect world with perfect, thin and beautiful people.

When you grow older, you gradually come to realize that a lot of this dreaming isn't the real world.  You have to face a world where everything isn't so great as you had hoped it would be.  Bad experiences and misfortune will be part of your life, nobody can prevent that.  It's not Hollywood style for most of us.  Besides, Hollywood celebs don't usually live in the real world. 

In our world things aren't often what they seem, either.  If walls could speak, they could tell wonderful stories, but also awful ones.  I think a lot of people have a 'skeleton in the cupboard', some sort of secret to hide.  We sometimes hear about it on the news when someone tragically killed himself/herself and his/her children or other family members. 

I think we can't even begin to imagine how many children, youngsters and even grown-ups have been or are being abused emotionally or physically. It must be an awful heavy burden to live with, a secret that gradually destroys you.  Whether it's the parents, family or even the Church that hurt innocent children, child abuse should be severely punished. The victims are traumatized for life.

Things are often not what they seem to be.  Many people hide behind a pefect smile or friendliness, but inside they are withering away from pain, grief and anger. Some create schizofrenic circumstances in order to survive.  Because they don't want anyone to know, because they are ashamed or because they are financially dependent.

Sometimes you see bits and pieces of this wall come down.  You get a glimpse of what is really going on and often you are astonished to see the perfect image shattered.  When this wall of silence begins to show breaches, it might come down eventually and that's a good thing.  Doesn't everybody deserve some happiness in his/her life ?  It's so sad that so many people have never known the feeling of true happiness or have lost the feeling of being happy for good.

De magie van vrijdag en zaterdag / The Magic of Fridays and Saturdays

Ik houd niet van maandagen (zoals Garfield zegt en Bob Geldof & the Boomtown Rats zongen), maar vrijdagen en zaterdagen hebben iets magisch voor mij. Begin van het weekend, even uitblazen. Dat magische gevoel komt ook voort uit associaties met mijn verleden. Toen we nog kinderen waren, wasvrijdagavond badtijd. Daarna met haartjes nat nog wat TV kijken. En soms bracht mijn vader frietjes mee na sluitingstijd van de BIB (hij was bibliothecaris). Dat was feest !

In mijn studententijd was vrijdagavond ontspannend. Even lekker niets moeten doen. Tijdens de examens was vrijdagavond ook een break. Toen ik op de hogeschool zat, kwam ik vrijdagavond thuis met zak en tas van mijn kot. Ik wandelde van het bushokje op het plein in Zoersel door het bos naar ons huis. En thuis was het altijd wel gezellig. En er was altijd lekker eten. Mijn moeder was en is nog steeds een echte keukenprinses.

Nu betekent vrijdagavond ook veelal wasavond, maar toch houd ik van het Friday Night gevoel. To me it's magic. Zaterdag is helemaal top, ook al moeten er dan wel wat dingen gebeuren. Toch maak ik ook tijd voor mezelf en mijn hobbies. Zaterdag heeft voor mij helemaal iets magisch, nog meer dan vrijdag.

Het heeft vooral te maken met associaties. Voor mij is alles GEKLEURD. Ik associeer door middel van geuren, kleuren, smaken, muziek, beelden ... In feite speelt zich in mijn hoofd continu een film af van beelden en woorden. Ik doe aan beelddenken. Ik kan er niet aan doen. Het gaat gewoon vanzelf. Soms heb ik het gevoel dat mijn hoofd gaat barsten. Soms wil ik gewoon dat die film eens stopt. Want het is heel vermoeiend. Helaas kan ik de uit-knop maar niet vinden...

____

'I don't like Mondays'. It's the title of a popular song by Bob Geldof and the Boomtown Rats. Garfield doesn't like Mondays, either. And neither do I. But when Friday comes, it feels like magic. I've always loved Fridays and Saturdays. Always have, always will.

This magic feeling goes back to my childhood when I enjoyed Fridays and Saturdays so much. Friday night we had a bath and afterwards we watched TV. It was so simple, but how I loved it.

As a student in high school I could take a break on Friday night. Time to relax and enjoy the weekend ahead of me. It was always cosy at home and my mother was and still is a phantastic cook.

Now, Friday night is also laundry night, but even so, it still is my favourite day of the week. The Friday feeling is some kind of magic. The Saturday feeling as well. I admit there are always chores that need to be done, but I also try to have some quality time for myself.

The magic feeling is all about association. Everything is COLOURED to me. Nothing is common grey. I associate through scent, flavours, colours, music, pictures ... Thoughts, words and images are constantly running through my head. Like a film. And there's nothing I can do to stop it, although I sometimes wish I could. It just happens. I can't seem to forget. My head is constantly filled with so many details of my past that it sometimes tends to explode. Sometimes I wish the film would stop, because it is very tiring. Unfortunately it never stops. It goes on and on and on ...

Hommage aan overlevenden vliegtuig crash in Andes op 13 okt. 1972 / Homage to Andes plane crash survivors on Oct. 13, 1972

Official website of the Andes Survivors:

http://www.viven.com.uy/571/eng/default.asp

Vandaag precies 38 jaar geleden - op 13 oktober 1972 - stortte een vliegtuig neer in het Andesgebergte met aan boord 45 mensen waaronder het Uruguayaans rugbyteam en familieleden. Velen stierven tijdens de crash of na een lange strijd tegen hun verwondingen, koude, honger, lawines. Echter, 16 van hen overleefden 72 dagen op een hoogte van ca. 4000 meter !

De sterke wil om te overleven, tilde hen - na heel lang twijfelen - over de zeer hoge drempel tot het eten van mensenvlees. Ze moesten een knop omdraaien om zoiets te doen, maar het is hun redding geweest. De 16 overlevenden hebben tot op heden een heel intieme band met elkaar door alles wat ze samen meemaakten.

Het is echt de moeite om dit aangrijpende verhaal te lezen of de film te bekijken: 'ALIVE'. Het is één van de strafste overlevingsverhalen in de geschiedenis. Eddie en ik hebben de film al verschillende keren op video bekeken. We kennen de film intussen door en door, maar het gaat ons nooit vervelen. We kennen zelfs hele dialogen uit het hoofd.

Uit respect en eerbetoon aan deze overlevenden, doopten we begin jaren '90 onze kwisploeg met de naam 'Andes Surviors'. Ik kwis al lang niet meer mee, maar mijn man Eddie is een fervent kwisser. De naam 'Andes Survivors' is intussen een begrip in het professionele quizmilieu.

Een tijdje geleden postte Eddie een berichtje op de officiële site van de echte Andes Survivors. Een neef van één van de overledenen mailde terug. Hij vond het heel tof dat onze quizploeg de naam 'Andes Survivors' draagt.

______

Today, exactly 38 year ago - on October 13th, 1972, a plane with 45 people, most of them Uruguayan rugbyplayers and their relatives crashed in the Andes Mountains. A lot of them died in the crash or later on because of their wounds, because of the extreme cold, the hunger, avalanches, ... However, 16 of them survived 72 days at an altitude of about 4,000 meters !

The strong will to survive lifted them up to a level of eating the dead. It was after a lot of discussions that they gradually overcame their moral principles. Until this day they have an intimate bond with each other because of everything they went through.

Reading the book or watching the film that's called 'ALIVE' is something you really should do. It's about survival in extreme circumstances, one of the most heroic survival stories in history. My husband and I have seen it several times on video and we know it by heart. Entire dialogues are registered in our memory for good.

We really admire the Andes Survivors. In the early '90s we founded a quizteam and baptized it 'Andes Survivors'. I don't quiz anymore, but my husband is a passionate quizzer. His team 'Andes Survivors' is very respected in the professional quiz circuit.

Some time ago, my husband posted a reaction at the website of the real Andes Survivors. A relative of one of the deceased replied that he very much appreciated the fact that we named our quizteam 'Andes Survivors'.

ABC for a day all by myself

Vandaag heb ik een dagje vrij genomen. Om wat dingen te doen maar ook om wat te rusten en te genieten van het hele huis voor mezelf. Mijn favoriete muziek klinkt door het huis (Radio Nostalgie, of course), en ik doe lekker wat ik zelf wil en hoef met niemand rekening te houden. Wat een zaligheid, wat een plezier ! Als moeder mag je jezelf ook eens iets gunnen, vind ik.

Helaas is een dag te kort om alles te doen. Hierbij mijn ABC-lijstje met de ingrediënten voor een heerlijk dagje alleen thuis.Appeltje eten en ander fruit
Blog
Creatief zijn (nieuwe dingen ontdekken op internet, uitdagingen bv html, schrijven, calligrafie, ...)
Douche nemen
(h)Eerlijke, verse soep maken en eten

Fietstochtje of wandeling maken
Goede film of reeks op TV kijken
House MD kijken op DVD
Ideetjes opdoen
Jeugdnostalgie (dagdromen)
Kryptogram maken
Lezen
Muziek luisteren (Radio Nostalgie !)
Niksen
Opruimen (moet ook gebeuren)
Photographs (bekijken, bewerken, sorteren, inkleven, scraplayout maken)
Quality time voor mezelf
Relaxen
Scraplayouts bedenken
Tuin (genieten en wat tuinieren)
Uitwerken scraplayouts, verhaal- en blogideetjes
Verhalen schrijven
Winkelen (niet in supermarkten, wel in boekenwinkels, kantoor- en hobbywinkels !)
X - ik weet nix met een x ;-)
Yoga
Zonnetje (genieten)

______

Today I took a day off from work. I have some things to do, but I also needed some quality time for myself. No one at home but myself. I need to have it every now and then. As a mother we always have to take care of so many things, but we deserve a day off, too, don't we ? And I'm enjoying it. My favourite music from the 70's, 80's and 90's on the radio, not my daughter's music for a change ;-)

I made an ABC-list of the ingredients for a perfect day all by myself.

My first steps in HTML with 'Head First HTML with CSS & XHTML'

Ik zet dezer dagen mijn eerste stapjes in de wereld van HTML = HyperText Markup Language. Vind het een uitdaging om zelf wat te experimenteren met html (heel basic, hoor) en te kijken hoe mijn geprogrammeerd tekstje wordt vertaald in een heuse webpage. Het is nog wel heel primitief, maar ik was zo trots toen ik zonet mijn eerste webpage op het scherm te zien kreeg. Wauw.

Ik ben natuurlijk geen programmeur, maar ik wil gewoon wat inzicht in html en CSS zodat ik de 'bron' achter mijn blog wat kan begrijpen en misschien links en rechts wat wijzigingen aanbrengen om een andere layout te verkrijgen. Mijn doelsteling is een eenvoudige website te creëren, al is dat misschien iets te hoog gegrepen. Maar ik houd wel van een uitdaging. Ik beschouw mezelf graag als een auto-didact.

Prima handleiding is het boek van 'Head First HTML with CSS & XHTML' van Elisabeth Freeman & Eric Freeman (uitgeverij O Reilly). Heel stapsgewijs leert de lezer een website opbouwen. Het boek is heel fris en luchtig geschreven zelfs met humoristische inslag. Het is erg schematisch en visueel opgebouwd met voorbeeldjes waarmee je meteen aan de slag kan. Je ziet al snel resultaat. Ben helemaal gebeten door de HTML-microbe, zeg maar gerust, geobsedeerd. Als ik iets in mijn hoofd heb, dan ga ik er 100% voor ;-)

______

I am taking my first steps in HTML = HyperText Markup Language these days. Not being a programmer I like to take up the challenge to try to understand the basics of HTML and CSS. In this way I might understand the html-codes behind my blog and maybe even succeed in making some changes in the layout.
Eventually I would like to create a simple but good-working website of my own. I don't know if I will succeed in doing so, but I love a challenge. I like to think of myself as an auto-didact.

The manual 'Head First HTML with CSS & XHTML' by Elisabeth Feeman & Eric Freeman (O Reilly) is an excellent guide for non-programmers like myself. Step by step you learn to build a website and everything is explained and visualized in such a way that it's easy to grasp. The manual contains lots of examples to get you started off. They help create your first (basic) webpage in no time. I experienced that just now and it made me so proud.

I must say I am a bit obsessed with learning HTML right now. If something really interests me, I will stop at nothing to reach my goal.;-)

Cooliris : build your own Wall of Fame !

Een collega van mijn werk leerde me het programma http://www.cooliris.com/ kennen.
Maak je eigen Wall of Fame ! Creëer zelf een 'muur' met je eigen foto's, beste videofilmpjes, enz. en scroll erdoorheen door in en uit te zoomen.

Zo mooi zag je je digitale foto's nog nooit gepresenteerd. Echt COOL !!!

_______

A colleague of mine introduced a phantastic program to me: http://www.cooliris.com/
You can build your own Wall of Fame ! Create your own 'wall' of pictures, best video's, etc. and scroll through them while zooming in and out.

You'll be amazed to see your digital pictures presented like this. It's something you may never have seen before. You should try it out. It's so COOL !!!

Writer's humor

Wat is het verschil tussen een schrijver uit het Westen en een schrijver uit het Oosten ?
In het Westen zit men enkele jaren in de gevangenis en daarna schrijft men een bestseller. In het Oosten schrijft men eerst een bestseller en daarna gaat men voor jaren de gevangenis in.

(uit 'De Druivelaar')

What's the difference between a writer from the West and a writer from the East ?
In the West he spends a few years in prison and writes a bestseller afterwards. In the East he writes a bestseller first and then goes to prison for many years to come.

Geluk zit in een klein hoekje - Happiness comes to you when you least expect it



Bloemen in mijn voortuintje



Flowers in my frontyard

Er zijn al ontelbaar veel boeken geschreven over 'gelukkig zijn'. We streven er allemaal naar, we zijn er allemaal naar op zoek. Maar wat heet GELUK ?

Iedereen kan het voor zichzelf invullen. De ene wil een (groter) huis met tuin, de andere wil een goede partner en gezonde kinderen. De ene wil de laatste nieuwe GSM en altijd de nieuwste technologische snufjes, de andere een grote auto of verre reis. We streven ernaar, we dromen ervan en dat mag. Dromen is OK. Een mens moet iets hebben om naar te verlangen.

Maar er zijn veel mensen die ervan dromen om maandelijks rond te komen. Mensen die proberen te overleven in deze consumptiemaatschappij die steeds maar duurder en veeleisender wordt. En er zijn zoveel mensen die erg ziek zijn en geen lange levensverwachting hebben. Die koesteren volgens mij maar één wens: zo lang mogelijk leven en niet te veel pijn moeten lijden.

Ik heb veel respect voor de strijdlust en de vaak optimistische instelling die deze mensen tonen. Waar halen ze de moed vandaan ? Hun wens reikt veel verder dan het materiële. Ze willen gewoon LEVEN, iets waar gezonde mensen amper bij stilstaan.

Misschien moeten we ons daar meer bewust van zijn en bewuster gaan leven. We zouden wellicht meer genieten van de kleine eenvoudige dingen in het leven. Een glimlach of een goeiedag van een onbekende. Een simpel gebaar van 'ik help je wel even' als je ziet dat iemand fysiek niet goed uit de voeten kan, of troost bieden en een luisterend oor als iemand problemen heeft en zijn hart eens wil luchten.

Het kost niets en het geeft je zo'n goed gevoel van binnen. Een kleine moeite, een groot plezier. Die kleine onverwachte lichtpuntjes maken me gelukkig. Geld heb je zeker nodig en de uitspraak 'geld maakt niet gelukkig' wil ik niet onderschrijven. Want zonder geld redt je het niet. Geldgebrek brengt veel zorgen en stress met zich mee.

Maar er zijn nog zoveel andere dingen die ons gelukkig kunnen maken. Kijk maar eens rond en je zult zien dat het waar is. Een prachtig herfstlandschap, een babbel, spelende kinderen, een spannend boek, een lekkere maaltijd. Geniet ervan. Ik vergeet het ook vaak en dan verval ik weer in de sleur van alledag. Maar het is gewoon een kwestie van anders te denken.

Leef in het NU en laat het leven je VERRASSEN. Dan komt het geluk vanzelf naar je toe.

Live NOW and let life SURPRISE you. Happiness is just around the corner (even when you're not looking).

'Life is like a box of chocolates, you never know what you are going to get.' ('Forrest Gump')

Scrapbooking: zomervakantie 2010 - Waterval van Coo

Al heel lang wilde ik eens een scraplayout maken naar het voorbeeld van het mooie, fleurige design van dit doosje met thee van Oil & Vinegar.

Vorige week zocht ik de juiste kleuren bij elkaar in mijn voorraad scrappapier en ik begon eraan. Just like that. En het was in feite redelijk vlug klaar. Just like that. Aan de meeste scraplayouts werk ik veel langer. Maar snel en eenvoudig kan ook, vooral als je een voorbeeldje hebt.

Het was leuk om te doen. Eindelijk heb ik nog eens een nieuwe scraplayout, want het was wel even geleden. De layout herinnert me aan ons weekje in Stavelot in de eerste week van de zomervakantie. Het was toen echt heel warm, vooral ook die dag aan de waterval van Coo. Gelukkig konden we daarna afkoelen in het heerlijke openluchtzwembad op het domein waar we logeerden. Wat lijkt het allemaal al lang geleden.

En plots komt dat weemoedige liedje op in mijn hoofd:

't Is weer voorbij die mooie zomer. Die zomer die begon zowat in mei. Ja, je dacht dat er geen einde aan zou komen. Maar voor je 't weet, is heel die zomer al weer lang voorbij ...'

Wat konden ze vroeger toch weemoedige liedjes maken.

Schril contrast

De twee eerste schoolweken zitten er op. Hopelijk zijn alle kinderen goed gestart. Intussen zijn de info-avonden volop bezig of ook al achter de rug. Wij als fiere en bezorgde ouders gaan erheen om te kijken bij wie ons kind een schooljaar gaat doorbrengen en wat er op het programma staat. Velen maken een praatje met de juf of meester omtrent speciale aandachtspunten voor hun kind. Tenslotte wil toch elke ouder dat zijn of haar kind gelukkig is op school, dat het kind goed mee kan en voldoende begrip krijgt.

Ik vind het altijd mooi om te zien hoe we begaan zijn met het welzijn en geluk van onze kinderen. Voor de middelbare-schoolstudenten onglipt dat de ouders een beetje, maar in kleuterschool en lagere school is het contact met de school en leerkrachten meer aanwezig.

Maar toen ik deze week foto's zag van de overstromingen in Pakistan, werd ik toch even stil. Kinderen die niets meer over hebben, zelfs geen huis meer om in te wonen. Hun ouders willen toch ook het beste voor hun kinderen. Maar wat kunnen ze hen bieden ? En dat geldt voor miljoenen kinderen in de wereld. Denk maar aan de aardbeving in Haïti en nog zoveel andere rampen in de wereld. Overal blijven er kinderen alleen achter, vaak aan hun lot overgelaten. Gelukkig zijn er organisaties als SOS Kinderdorpen, UNICEF, Artsen zonder Grenzen, ... die zich bekommeren om deze kinderen.

Wij behoren tot de happy few die kunnen kiezen uit een overaanbod van mooi schoolgerief, kleren, eten en drinken, om nog maar te zwijgen van alle andere luxe die we hebben. Onze kinderen hebben een dak boven hun hoofd, kleren om te dragen, en ze hoeven geen honger te lijden. Drinkwater komt gewoon uit de kraan. Ze moeten geen kilometers lopen voor drinkbaar water. Wij wassen zelfs onze kleren met drinkwater, onze auto's, we kuisen ermee, we trekken het toilet door met drinkwater (!)

Hoe oneerlijk is de rijkdom in de wereld verdeeld. Ik vind dat we geregeld eens moeten uitzoomen en om ons heen moeten kijken. We willen allemaal nog dit en dat, maar vele dingen verdwijnen toch in het niets als je ziet waarmee vele miljoenen mensen en ook kinderen het moeten stellen. Laat ons dankbaar zijn met wat we hebben. En dankbaar dat we onze kinderen een geborgen en gelukkig leven kunnen bieden.

Want heeft niet elk kind recht op geborgenheid en op ouders die voor hen zorgen ? Helaas is dit voor miljoenen kinderen niet het geval. En dan al die kindsoldaten, misbruikte en uitgebuite kinderen. Laat ons dankbaar zijn dat onze kinderen kinderen mogen zijn. En laat ons ons steentje bijdragen voor de andere kinderen in de wereld die het minder goed hebben dan de onze. Ik vind het belangrijk dat onze kinderen beseffen in wat voor rijkdom wij hier leven. Wij en ook onze kinderen moeten er ons van bewust zijn.

Because it matters. Because children matter. They matter a lot.

Weer vertrokken voor een nieuw schooljaar

't Is vandaag weer eerste schooldag ...' zo zong mijn vader vroeger elke eerste schooldag. Spijtig dat ik de rest van de tekst niet meer ken.

We zijn weer vertrokken voor een nieuw schooljaar, al die kindjes en kinderen, leerkrachten en ouders. Vanmorgen op de speelplaats een mix van frisse, uitgeruste, gebruinde gezichtjes vol verwachting. De eerste-klassertjes wat onzeker en een beetje angstig voor het onbekende en het nieuwe. De tweede- en derde-klassertjes - al wat geroutineerd - waren blij dat ze hun vriendjes terugzagen. Toen kwam het moment van afscheid. Links en rechts wat traantjes bij de eerste-klassertjes, maar dat zal ongetwijfeld niet lang geduurd hebben.

Voor het eerst wisten noch de ouders, noch de kinderen bij welke juf of meester ze terecht zouden komen. Dat zouden ze via een soort spel ontdekken. Het is eens wat anders, al hoorde ik ook van andere ouders dat ze dat liever iets eerder wisten. Ik ook, hoor, maar ja, het is wat het is.

Ik wens in elk geval alle kinderen en leerkrachten een heel fijn schooljaar toe. Het zonnetje is al van de partij, dus dat is meteen een goede start.